دانلود پایان نامه

استافیلوکوکوس آرئوس کواگولاز تولید میکند که یک پروتئین شبه آنزیمی بوده و پلاسمای دارای اگزالات و یا سیترات را منعقد میکند. کواگولاز به پروترومبین اتصال مییابد و این کمپلکس به صورت آنزیمی فعال و پلیمریزاسیون فیبرین را آغاز مینماید. کواگولاز ممکن است باعث رسوب فیبرین بر سطح استافیلوکوکوس شود و هضم این باکتریها به وسیلهی سلولهای فاگوسیت کننده و یا تخریب آنها را در درون چنین سلولهایی تغییر دهد (طباطبایی و فیروزی، 1380).
2-5-2- پروتئین A
یکی از اجزای دیوارهی سلولی بسیاری از سویههای استافیلوکوکوس آرئوس میباشد که به قسمت Fc مولکولهای IgG به استثنای IgG3 متصل میشود (بروکس و همکاران، 2010).
3-5-2- انتروتوکسینها
استافیلوکوکوس آرئوس دارای انتروتوکسینهای متعدد میباشد. تقریبا 50 درصد سویههای این باکتری میتوانند یک یا چند انترتوکسین تولید نمایند. یکی از عوامل مهم مسمومیت غذایی، انترتوکسینهایی هستند که هنگام رشد این باکتریها در غذاهای پروتئینی و کربوهیدراتی تولید میشوند.
همه انتروتوکسینها دارای ساختمان پروتئینی سادهای هستند که نسبت به آنزیمهای پروتئولیتیک مانند پپسین29، کیموتریپسین30، رنین31 و پاپائین32 مقاومند، اما نسبت به پپسین در شرایطی که pH معادل 2 است حساس هستند (برگدال، 1967). انتروتوکسینها نسبت به حرارت مقاومند (جی، 2000) اما بتدریج در حرارت جوش از بین میروند ولی به مدت 30 دقیقه مقاومت میکنند و لذا پخت معمولی، پاستوریزاسیون و خشک کردن آنها را از بین نمیبرد (رضویلر، 1378).
4-5-2- توکسینهای اکسفولیاتیو
اکسفولیاتین، توکسین خارجی است که به وسیلهی یک پلاسمید کنترل میشود. این توکسینهای اپیدرمولیتیک استافیلوکوکوس آرئوس با 2 پروتئین مجزا با وزن مولکولی مساوی هستند. توکسینهای اپیدرمولیتیک باعث پوستهریزی عمومی در سندرم فلسی شدن پوست استافیلوکوکی33 میگردند (تاج بخش، 1376).
5-5-2- نوکلئاز
DNA و RNAرا تخریب میکنند و جز عوامل حدت هستند.
6-5-2- همولیزین
همولیزینهای استافیلوکوکس از آن نظر که برای بسیاری از حیوانات کشندهاند و نکروز ایجاد میکنند به عنوان توکسینهای خارجی به حساب میآیند (تاج بخش، 1376).
استافیلوکوکوس آرئوسها انواع مختلفی از همولیزینها از جمله همولیزینهای آلفا، بتا، گاما و دلتا را تولید میکنند، که روی سلولها از جمله گلبولهای قرمز اثرات تخریبی دارند (بروکس و همکاران، 2010).
توکسین آلفا: یک پروتئین ناهمگون است که بر روی طیف وسیعی از غشای سلولهای یوکاریوتی عمل مینماید و یک همولیزین قوی میباشد. این توکسین یک پروتئین ناهمگون است که با نفوذ به قسمت آبگریز34 غشا منجر به تخریب سلول میشود، به پلاکت آسیب میرساند و گلبولهای قرمز را تخریب میکند. علاوه بر این تاثیر شدیدی بر روی سلولهای عضله صاف دیواره عروق دارد. عملکرد آن مشابه فاکتورهای کشنده اگزوتوکسینها است. همولیزین آلفا باعث تشکیل هالهای نازک از همولیز کامل اطراف کلنی میگردد (بروکس و همکاران، 2010).
توکسین بتا: اسفنگومیلین را تجزیه میکند، بنابراین برای تعداد بسیاری از سلولها از جمله گلبولهای قرمز خون سمیت دارد. عمل تجزیه اسفنگومیلین منجر به آسیب غشایی میشود. همولیزین بتا با تشکیل هالهای پهنتر باعث ایجاد همولیز ناقص اطراف کلنی میگردد (بروکس و همکاران،2010).
توکسین دلتا: یک پروتئین ناهمگون می باشد و در حضور پاک کنندههای غیر یونی به زیر واحدهایی تقسیم میشود. این توکسین غشاهای بیولوژیک را تخریب نموده و ممکن است در بیماریهای اسهالی استافیلوکوکوس آرئوس نقش داشته باشد. این همولایزین یک پروتئین بسیار کوچک است که بهوسیله اکثر سویههای استافیلوکوکوس آرئوس تولید میشود. نقش آن در ایجاد بیماری بهخوبی شناخته نشده است و روی محیط آگار خوندار هاله همولیز ایجاد نمیکند. این توکسین اثرات مستقیم و غیر مستقیم بر روی فعالیت نوتروفیلها و منوسیتها دارد (بروکس و همکاران،2010).
توکسین گاما: با ایجاد منافذی در غشای سلولی و افزایش نفوذپذیری نسبت به کاتیونها، قابلیت لیز گلبولهای سفید را دارند. این پروتئین لوکوتوکسین35 نیز نامیده میشود. باعث آسیب به گلبولهای سفید و غشاهای لیپیدی میشود. این توکسین بهعنوان یک فاکتور مهم در عفونتهای نکروتیک محسوب میگردد و روی محیط آگار خوندار هاله همولیز ایجاد نمیکند. (گایلس و همکاران، 2010).
این عوامل حدت نام برده شده در آزاد سازی واسطههای التهابی به عنوان مثال IL-8، لکوترینها و هیستامین نقش داشته و از این طریق منجر به نکروز و التهاب شدید میشوند.
6-2- آنتی بیوتیکها
بنابر تعریف اصلی، آنتی بیوتیک مادهای شیمیایی است که توسط گونههای مختلف میکروارگانیزمها تولید شده و با غلظت کم، میتواند موجب ممانعت از رشد سایر اجرام شود. پیشرفتهایی که در نتیجه تولید آنتی بیوتیکها حاصل شده این تعریف را دگرگون ساخته است. در حال حاضر آنتیبیوتیک به مادهای اطلاق میشود که توسط یک جرم تولید شده و یا به طور جزیی یا کامل با روشهای صنعتی ایجاد میگردد. این ماده با غلظتهای کم، از رشد سایر اجرام ممکن است جلوگیری نماید. از میان چند صد آنتیبیوتیکی که به طور طبیعی تولید میشوند و آنها را خالص کردهاند، تنها تعداد کمی به حد کافی غیر سمیاند و در درمان بیماریهای انسان و حیوانات مورد مصرف قرار میگیرند (تاج بخش، 1376).
7-2- آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام
مهمترین آنتیبیوتیکهایی که تاثیر اساسی آنها بر بیوسنتز دیواره سلولی است شامل آنتیبیوتیکهای بتالاکتام36 از جمله پنیسیلینها 37، سفالوسپورینها38، وانکومایسین39، متیسیلین40 و . . . میباشند. آخرین مرحله تولید دیواره سلولی که مربوط به برقراری ارتباطهای متقاطع بین زنجیرههای موازی (مجاور) پپتیدوگلیکان41 تحت تاثیر ممانعت کنندگی بتا – لاکتامها قرار میگیرد. ممانعت بیوسنتز که از داروهای بتا-لاکتام حاصل میشود، موجب بروز تغییرات شکلی در باکتریها میگردد و ماهیت این تغییرات به باکتری، نوع و غلظت آنتیبیوتیک مصرفی بستگی دارد. تفاوت تغییرات شکلی به نظر میرسد مربوط به نوع پروتئین اتصالی پنیسیلین (PBP) است که تحت تاثیر قرار میگیرد. پروتئین های اتصالی پنیسیلین در غشاهای تمام باکتریها به استثنای مایکوپلاسماها42وجود دارند و به طور کوالانت با آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام متصل میشوند، این پروتئینها از نظر وزن مولکولی، فعالیت ظاهری و فعالیت آنزیمی با هم متفاوت هستند (تاج بخش، 1376).
مقاومت در برابر آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام ممکن است از نظر بیوشیمیایی از راههای زیر انجام میگیرد:
1) غیر فعال شدن داروها
2) تخریب جایگاه تاثیر دارو
3) ممانعت از ورود دارو به داخل سلول
مهمترین راه مقاومت در برابر پنیسیلین غیر فعال شدن دارو نسبت به آنزیمهای بتا-لاکتاماز است. دومین مکانیسم مقاومت در برابر داروهای بتا-لاکتام اختلال در میزان یا تمایل پروتئینهای اتصالی پنیسیلین نسبت به آنتیبیوتیک است. این گونه مقاومت مخصوصا ممکن است در استرپتوکوکوس پنومونیه43یافت شود. مقاومت در برابر متیسیلین در استافیلوکوکوس آرئوس نیز به نا بسامانیهای پروتئینهای اتصالی پنیسیلین نسبت داده شده است (تاج بخش، 1376).
بیشتر از 80 درصد از سویههای استافیلوکوکوس آرئوس تولید آنزیم پنیسیلیناز میکنند. آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام از قبیل متیسیلین به پنی سیلیناز مقاوم هستند و به طور گسترده برای درمان عفونتهای استافیلوکوکوس آرئوس مورد استفاده قرار میگرفتند (لونارد و مارکی، 2008).
آگوستون اولين کسی است که در سال 1880 در مورد اين پاتوژن در عفونتهای زخم توضيح داد، در حالی که اسکینر و کیفر حدت اين باکتری را مشخص کردند و اين دو میزان مرگ و میر ایجاد شده توسط اين باکتری را 82% گزارش کردند (امین زاده و همکاران، 2006).
متیسیلین برای مقاومت در برابر عمل مخرب پنیسیلیناز استافیلوکوکس برای اولین بار برای درمان انسان در اواخر سال 1950 معرفی شد (لونارد و مارکی، 2008) و در سال 1959 برای استفادههای درمانی در دسترس قرار گرفت اما این موفقیت در زندگی کوتاه بود و تنها 2 سال پس از آن، اولین مورد از MRSA گزارش شد ( پانتوستی و وندیتی، 2009).
جوونز (1961) مقاومت به متیسیلین را برای اولین بار گزارش کرد در حالی که باربر (1961) گزارش کرد که پاساژ مکرر استافیلوکوکوس آرئوس بیماریزا در حضور متیسیلین منجر به توسعهی مقاومت میشود. MRSA در سال1970 به عنوان یک مشکل جدی در آمریکا و همچنین در ایجاد مشکلات جدی پراکنده در بیمارستانهای خصوصی در جاهای دیگر مطرح شد (کوک و همکاران، 1986).
MRSA برای اولین بار در اواخر سال 1970 به عنوان یک پاتوژن جدی برای انسان پدیدار شد (لونارد و مارکی، 2008).
سویههای MRSA از حیوانات به خصوص از گاوهای مبتلا به ورم پستان، اسب و سگها همراه با ایجاد ضایعات استافیلوکوکس جدا شده است (جانوسی و همکاران، 2007). در سال 1972، MRSA در شیر گاوهای مبتلا به ورم پستان در بلژیک یافت شد. از لحاظ تاریخی، عفونتهای MRSA در حیوانات همزمان با سویههای درگیر شبیه به سویههای بیمارستانی انسان از جمله بیماری همه گیر 44(EMRSA) MRSA است (مورگان، 2008). در سالهای اخیر MRSA به طور فزایندهای به عنوان یک مشکل در دامپزشکی گزارش شده است به خصوص در کسانی که با حیوانات کوچک و اسب سرو کار دارند (لونارد و مارکی، 2008).
هنگامی که اپیدمی HA-MRSA45 در سگ مشاهده شد (مورگان، 2008)، فرض بر این بود که جهت گسترش بیماری از انسان به حیوانات بوده است، با این حال، این وضعیت، با گونههایی از MRSA که در حیوانات وجود دارند و به انسان منتقل میشوند، به سرعت در حال تغییر است (مورگان، 2008؛ ون بلکوم ای و همکاران، 2009).
درحالی که استافیلوکوکوس آرئوس محدود به بیمارستان میشد اخیرا MRSA به سرعت در حال شیوع در جامعه است (کانافانی و فولر، 2006؛ لونارد و مارکی، 2008). عفونتهای MRSA در سال1995، 22 درصد از عفونتهای استافيلوکوکی گزارش شده است در حالی که اين رقم در سال 2004 به 63 درصد افزايش يافته است (مقدمی و همکاران، 2010).
در سال 1990،MRSA به یکی ار علل ایجاد کنندهی عفونتهای بیمارستانی تبدیل شده است (کوک، 1998)، این مسئله به دلیل افزایش شیوع مشکلات درمانی جدی و کنترل عفونت در محیط بیمارستان است.
سویههای MRSA به آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام مقاوم هستند، که این مقاومت اغلب وابسته به ژن mecA است. این ژن یک پروتئین متصل شونده به پنیسیلین (PBP2α) را کد میکند که در دیواره سلولی باکتریها بیان میشود (لونارد و مارکی، 2008؛ پانتوستی وندیتی، 2009) و مسئول ساخت وساز و تعمیر و نگه داری آن میباشد، همچنین این ژن با اعمال ژن پنیسیلیناز ممانعت میکند (پانتوستی و وندیتی، 2009). این ژن تمایل کمی به آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام دارد (لونارد و مارکی، 2008). PBP2α توسط متیسیلین مسدود نمیشود و میتواند جایگزین PBP دیگر شود، در نتیجه باعث بقای این باکتری در حضور متیسیلین میشود (پانتوستی و وندیتی، 2009). ژن mecA روی کروموزوم، در یک عنصر ژنتیکی به نامS. Chromosome Cassette mec (SCC mec) جا سازی شده است (پانتوستی و وندیتی، 2009؛ هیراماتسو و همکاران، 2001). بنابراین این گروه از آنتیبیوتیکها در برابر باکتریهایی که این ژن را بیان میکنند بی اثر هستند (لونارد و مارکی، 2008). حضور PBP2α به تنهایی به معنی MRSA نیست بلکه به معنی مقاومت در برابر تمامی آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام از جمله پنی سیلینها، سفالوسپورینها و کرباپنمهای مصنوعی است (پانتوستی و وندیتی، 2009). بیشتر MRSA های جدا شده به تعداد زیادی از گروههای دیگر

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید